Blogs

Het was zaterdagmorgen en ik was net wakker en een enorm gevoel van blijdschap overviel mij. Mijn hart stroomde over van liefde. Wow! Laat die liefde dan ook maar stromen. De kids en ik deelden bloemen en kaartjes aan bekende en onbekende mensen uit de stad. Met een grote grijns op mijn gezicht en een nog blijer hart fietsten we terug naar de molen.

Eerder in mijn leven is dit compleet anders geweest, dan was het meer mijn bekertje dat overstroomde van de hoeveelheid dingen die in mijn hoofd zaten en mijn verantwoordelijk voelen voor de zorgen van de mensen om mij heen.

 

Natuurlijk was ik gewoon net zo’n vrouw als mijn klanten van nu. Zo’n vrouw die van jongs af aan geoefend heeft in het zorgen. Voor haar ouders, voor broertjes of zusjes, voor buren, vriendjes, de juf…
Ik had geen onverdeeld fijne jeugd. En mijn klanten ook niet.
Ik had en heb wel een heel groot hart, net als jij (ja, dat durf ik te zeggen vanaf hier).
Die combinatie maakt het voor ons lastig om te voelen wanneer het zorgen te veel voor ons wordt.

En dan krijg je kinderen!
Een zegen, echt. Ook voor mij. Ik word niet voor niks zo gelukkig van dat fietstochtje naar de molen met hen, en het samen uitdelen van bloemen en kaartjes. Mijn kinderen zijn m’n alles.

Maar ik vond het ook zwáár.
Het moederschap was pittig en eenzaam.

Nu weet ik dat dat logisch was. Wij, jij en ik, hebben gewoon te veel gegeven. En dat eist zijn tol op lange termijn.

De oplossing is om stil te gaan staan bij de impact van je eigen verleden. Om open te worden over wat er in je omgaat. Dat klinkt spannend of zelfs onmogelijk, maar het is dé weg uit je gevoel van eenzaamheid en niet gezien worden.

Zelfzorg is geen egoisme. Het is een voorwaarde om werkelijk dienstbaar te kunnen zijn.
En dan kun je overstromen. Overstromen van liefde. En dat delen met je kinderen, je partner en alle mensen die je tegenkomt op weg naar de molen.